สมองกูกลวง

ตามหาตัวตนที่ถูกทำลายอย่างย่อยยับ

หลังจากที่รู้จักคำว่า ผิดหวัง มาหลายครั้งหลายคา
จากหลายเรื่องที่ทุกคนเคยเห็นว่าเราเสียใจเพราะอะไร
และอีกหลายอย่างที่มันยากเกินที่เอยให้ใครฟัง
การมีชีวิตอยู่อย่างที่วาดฝันว่ามันจะต้องดีแบบนั้นแบบนี้
เราจะต้องทำให้ได้แบบนั้นแบบนี้
ล้วนแต่เป็นแรงผลักดันให้มีชีวิตอยู่เรื่อยมา

ความผิดผลาดที่ตัวเองเคยทำไว้ในอดีตและยังคงรู้สึกเสียใจ
ก่อเป็นหลุมดำในใจเรื่อยมา จนมาถูกทำให้เห็นแสงสว่างเล็กๆ
และเป็นความฝันและความหวังอันใหม่ในจิตใจโดยคนคนหนึ่ง
คนคนนั้นที่เป็นความฝันที่วาดไว้

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนที่ทำให้ไปด้วยใจที่เต็มเปี่ยมที่จะสามารถ
พอจะลบล้างอดีตที่เคยผิดพลาด แต่มันกลับเป็นเพียงแค่ภาพ
ที่วาดโดยน้ำเปล่า สวยงามแค่เพียงเริ่มต้นแต่กลับจืดจางรวดเร็วนัก
ความฝันเริ่มเลือนลาง

รู้ตัวว่าตัวเองอารมณ์ร้อน และก็รู้ด้วยว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น
เราเข้าใจทุกๆอย่าง แต่กลับควบคุมอะไรไม่ได้
ปล่อยให้อารมณ์มาตีกรอบความเป็นอิสระของเขา
เราตีกรอบ กรอบที่จะทำให้เรารุ้สึกควบคุมเขาได้แต่
จริงๆแล้วเรากลับตีกรอบให้ตัวเองต่างหาก

ความจริงใจมันคืออะไร สิ่งที่เราเคยให้ไป มันไม่ใช่อย่างนั้นหรือ?
จากความไม่แน่ใจในสิ่งที่ทำและความฝันที่เคยวาดไว้
มันทำให้เรางุนงงว่าการทุ่มเทและจริงใจ มันเป็นอย่างไร
เราจะต้องทำยังไงอีก เพื่อที่จะให้เขาเข้าใจ ความจริงใจคือ
สิ่งประดิษฐ์ของมนุษยชาติที่มีสี่ล้อ งั้นหรอ?
งี่เง่า...........

เราไม่สามารถให้ความจริงใจนั้นได้ ภาพของความฝันเริ่ม
เลือนลางลงเรื่อยๆ จนพบจุดจบที่รุนแรงเกินจินตนาการของ
ชีวิตที่จะพบเจอได้ มันกระทบต่อหลายๆอย่าง หลายครั้งที่
ไม่อยากหลับเพราะมักจะฝันแต่เรื่องร้ายๆแบบรู้ล่วงหน้า
มันทำให้เรากลัว ที่รู้ว่าจะต้องเจอจริงๆ ชีวิตตอนนี้เหมือน
ไม่มีแรงที่อยากมีชีวิตอยู่ ไม่อยากรับรู้เรื่องราวใดๆที่เคยเกี่ยว
ข้องกับชีวิตร้ายๆที่เพิ่งผ่านมา
ในเมื่อฝันสลายไฟแห่งตัวตนของเราจึงมอดดับไป

นี่ไม่ใช่การหนี แต่แค่ถอยออกมาจากทางตัน เพื่อหาทางที่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้

ขอบคุณที่ทำให้เรารู้สึกดูถูกตัวเองมาเรื่อยๆ จนยากที่จะแก้ไข

จบกับการบ่นโดยไม่มีการกลั่นกรองแค่ระบายมาตรงๆ